|
|
|
|
Het
verhaal van de opstand van de passagiers van de vlucht Na lange tijd van stilzwijgen zonder geschreven impressies, werd het weer tijd enkele gebeurtenissen op papier te zetten. Het was de bedoeling dat ik een aangenaam en rustig weekend zou doorbrengen in Henan. Vol verwachting nam ik op vrijdagavond een van de laatste vluchten naar Zhengzhou. Er was een kamer geboekt in het New Century Hotel. Het New Century Hotel is vrij nieuw… het hotel is zo'n vijf jaar geleden gebouwd, twee jaar geleden gerenoveerd, en nu in oude & erbarmelijke toestand met glitterende marmer. Het is nog een van die echte Chinese staatshotels waar je door een zuurpruim van de rode garde ontvangen wordt en je een enorme borgsom moet betalen om te vermijden dat je een warme pint uit de mini-bar zou stelen. De handdoeken in de badkamer van deze hotels zijn meer grijs dan wit. Het water dat in dit hotel uit het lavabo liep gaf gelijk de mogelijkheid aan je voeten om te douchen, de warnwaterkraan produceerde een klein gierig straaltje en het tapijt vertelde de geschiedenis van de orgieen die tussen de muren van je kamer hadden plaatsgevonden. Hmmmm, de vochtige geur in het hotel maakte me nostaligisch... jaja, zo was het altijd, in ‘mijn tijd’ – zo’n 8 jaar geleden. Het ontbijt in het New Century Hotel was 100% Chinees met grote ronde tafels. Tegen de muur stonden enorme ijskasten, die niet functioneerden en het fruitsap en bier lekker warm hielden. Terwijl zo’n 50 schrokkende Chinezen een kom noedels naar binnen schrokten, stonden twee meisjes op de achtergrond kalligrafieen open en toe te rollen. Elke kalligrafie hielden ze een tiental seconden open ter aanschouwing van het ongeinteresseerde ochtendpubliek, nadien rolden ze alles weer toe, en ontvouwden ze een andere. Dat ging zo de hele tijd door. Het was duidelijk dat dit een rolsysteem voor publiciteit was in menselijke vorm. Zij die een kalligrafie wenste te kopen, konden de meisjes vragen de tijger of pruimebloesem nog eens open te rollen. Uit puur medelij met de rolmeisjes, heb ik maar een kalligrafie gekocht. En dat alles voor een prikprijs! De oorspronkelijke prijs was 260 euro, en ik heb kunnen afdingen tot 16 euro! Het was duidelijk dat dit een leuke trip zou worden. Het China dat ik in den beginne gekend had, toonde zich opnieuw in al zijn pracht in Zhengzhou! Zhengzhou is een bijzonder aangename stad. Weinig pollutie, veel groene lanen en vriendelijke mensen. Qua historische sites heb ik de kans gekregen de historische top van China te bekijken. En Henan is een prachtige provincie. Henan is het bewijs dat China is geweest wat het geweest is. Het gevoel dat je vaak in Beijing krijgt van “was-dat-het-maar?” wordt EINDELIJK tegengesproken in Henan. In Henan herleef je de finesse van de Chinese cultuur: de pracht van Kaifeng als hoofdstad van de Noordelijke Song en de schatten in-en rond Gong Yi doen elke China-liefhebber watertanden. Zij die het echte China willen kennen, moeten naar Henan. Vermoeid, maar voldaan van het bezichtigen van die SUBLIEME historische sites, tempels en residenties, liet ik me terug naar de luchthaven brengen voor de avondvlucht naar Beijing. Met onvergetelijke beelden van sculpturen, inscripties, houtwerk en tempeldaken droomde ik weg in de taxi. Na ongeveer 45 minuten arriveerde ik op Zhengzhou "International Airport”. Zhengzhou airport is een typisch Chinese luchthaven met slechts enkele winkels met kopieen van bronzen, verkleurde kalligrafien en gedroogd fruit en instant-noedels. Mijn vlucht naar Beijing was voorzien om 19.50 uur. Toen ik wenste in te checken, was het al duidelijk dat er aan balie nummer 11 voor Peking iets aan de hand was. Er stond geen lange rij, maar eerder een troepje tierende Chinezen. Bij het overhandigen van mijn paspoort en ticket, vertelde een steward me dat hij niet wist wanneer mijn vlucht zou opstijgen. - Gaat ie vandaag nog de lucht in? - Misschien. - Wat is de reden voor de vertraging? - Het slechte weer in Peking. - Moet ik misschien terug naar Zhengzhou en morgen terugkomen? - Nee nee, we hebben misschien een oplossing. - Wat dan? - We zetten u op de vlucht van 3 uur. - 3 uur ’s nachts? - Nee, 3 uur in de namiddag. - Dus toch morgen? - Nee, vandaag. - Maar het is al 7 uur ‘s avonds? - U bent op de vlucht van 8 uur. - Ik snap er niets meer van. - Het vliegtuig van 3 uur is nog niet opgestegen. - Wanneer stijgt de vlucht op van 3 uur? - Dat weten we niet. - Wat weet u dan wel? - Dat de vlucht van 3 uur voorrang krijgt op uw huidige vlucht van 8 uur. - Is het niet beter dat ik terug naar Zhengzhou ga? - Nee, we vliegen vanavond. Wenst u passagier te zijn van de CZ3177? - Ok dan maar… als het echt niet anders kan.... Met veel klasse werd ik naar een andere balie geleid waar met kracht en glimlach een stempel met CZ3177 op mijn boardingkaart werd geknald. Welcome to flight CZ3177!! Teleurgesteld dat ik opnieuw een avond zou doorbrengen op een Chinese vlieghaven zonder vertier, eten of shoppingplezier, slenterde ik naar Gate 7 met mijn kalligrafie over de schouder die ik bij het ontbijt met rolsysteem in het New Century Hotel had gekocht. Gate 7 was niet zomaar een gate als de andere gates. Gate 7 lag ergens verscholen in de kelder van de airport, daar waar je enkel kan wachten of vertrekken met de bus. Toen ik tenslotte bij gate 7 aankwam, zaten en lagen daar al zo’n 150 mensen versuft op de banken en op de grond. Tja, een vertraging van 4 – 5 uur in een vlieghaven zonder airco, waar een onverschillige stewardess alleen weet te vertellen dat het “weer in Peking niet goed is”, is geen lachertje. Iedereen had natuurlijk al druk zitten bellen naar Peking, en daar was de boodschap dat het weer enkel wat mistig was. Het ongenoegen bij de passagiers was dus groot. En het is niet de eerste keer dat dit gebeurt. Chinese vliegtuigmaatschappijen zijn meester in het niet informeren van de passagiers. Een drankje aanbieden, een bon voor een maaltijd of een hotel zijn uit de kwestie. 1,3 miljard potentiele klanten… dat moet je niet verdienen. Dat heb je gewoon. Service hoeft dus niet. Mentaal was ik al in terug in een tempel van Kaifeng, toen er plotseling een stewardess haar gezicht durfde te tonen in de kelder van gate 7. Het was net de verschijning van maagd Maria en alle versufte passagiers ontwaakten en keken vol verwachting naar de vrouw. En ja hoor, vlucht CZ3177 – vetrek voorzien om 15.00 uur- was klaar om te boarden om 19.30 uur. Alle passagiers snelden met de boardingkaart naar Maria. Ik was positief verrast dat ik uiteindelijk maar 20 minuten moest wachten, en dat de CZ7133 van 15.00 uur me de kans zou geven om om 20.00 uur op te stijgen. Toen de Maria van China Southern uiteindelijk de boardingkaarten begon te controleren, werden we allemaal in een nog kleinere ruimte gestouwd waar we moesten wachten op de bus. Maar de bus kwam niet… Met pak en zak, stond iedereen tegen elkaar gedrukt te zweten en te wachten op de verschijning en verlossing van de heilige vierwieler. Twintig minuten later zagen de uitgehongerden de bus aankomen. Bijna elkaar vertrappelend stroomde iedereen de bus in. Toen de bus vol was, bleven de deuren open. Er werd gesignaleerd dat er nog meer mensen op de bus moesten. Iedereen stond lijf tegen lijf, in een hitte van 35 graden, en wist nog nauwelijks welke hartslag hij voelde. De bus wilde maar niet vertrekken en het publiek werd zenuwachtig. Enkelen begonnen te roepen dat alles al lang genoeg had geduurd en dat het nu eindelijk tijd werd om TE VERTREKKEN!!! Na het binnentreden van 30 extra passagiers en wat geroep en getier van enkele mannelijke passagiers, gingen de deuren van de bus om tien over acht dicht en reed de bus vlotjes naar het vliegtuig. De bus was net een grote homp vlees, met hier en daar een geplette neus en een samsonite tegen het venster gedrukt. Niemand had de kans zich vast te houden, dat was trouwens ook niet nodig, er stonden zoveel mensen op de bus dat je tot eenheid samengesmolten gewoon niet kon vallen. Enkele minuten later arriveerden we bij het vliegtuig. De ondergaande zon deed de grote blinkende stalen vogel schitteren. Een stewardes met enkele stewardessen met walkie-talkie paradeerden van de trap van het vliegtuig naar beneden en deden teken naar de buschauffeur dat hij de deuren van de bus niet mocht openen. Het vliegtuig was niet klaar... Iedereen die de onverschillige geste van de steward had opgemerkt, slaakte een zucht van onbegrip. Doe die verdomde deuren nu toch open, hoorde je hier en daar mompelen. Het zweet liep ons allemaal over het gezicht. Er was geen airco-in de bus, en minder en minder mensen kregen frisse lucht. Na enkele minuten kwam een mini-bus aangereden met een of andere ‘grosse legume’, een dikzak die blijkbaar eerst op het vliegtuig moest. Hier en daar hoorde je geschater en enkele bezweten sardienen bekloegen het zich dat het altijd dezelfde spruiten zijn die in China voorrang krijgen. Ik was enigszins verbaasd wat voor pikante commentaar er op de man gegeven werd en hoe hard er over de VIP's gesproken werd. Een ding werd duidelijk, de bezweten sardienen hadden er minder en minder zin in nog lang in de bus opgesloten te blijven nadat de dikke knol nummer 1 toegang kreeg tot business class. De maat was vol. Na enkele grappen over de VIP’s begonnen enkele mannen op de deuren te kloppen. DOE DIE DEUREN OPEN, LAAT ONS UIT DE BUS, HET IS GENOEG GEWEEST. WE HEBBEN GEEN LUCHT. WE HEBBEN DORST. De deuren van de bus op de tarmac bleven dicht. De rode piloten garde van China Southern stond ons als een stelletje idioten te bekijken van op de tarmac en moesten er haast mee lachen dat 120 mensen in een bus, kletsnat van het zweet en zonder lucht eruit wilden. Meer en meer mensen begonnen op de ramen te kloppen en te roepen. LAAT ONS ERUIT, DOE DIE DEUREN OPEN. Op onverklaarbare wijze ontstond er een mysterieus gevoel van eenheid tussen alle mensen op de bus. Het was genoeg geweest, niet alleen voor die enkelen met zwakke zenuwen… IEDEREEN wilde nu uit de bus. Het was net of er unaniem naar 1 iemand geluisterd werd. Tot er iemand riep... IK TEL TOT DRIE EN IEDEREEN STAMPT MET ZIJN VOETEN OP DE GROND. YI ER SAN!!! EEN TWEE DRIE! Jong en oud, iedereen, 120 Chinezen begonnen keihard met hun voeten te trappelen. De bus daverde en bewoog van links naar rechts. Tientallen mensen begonnen te roepen… KAI MEN KAI MEN KAI MEN De staf van China Southern enigszins verrast door de swingende bus, hadden een blik van zelfvoldoening. “jullie stoute contra-revolutionairen, ZIJN jullie maar lekker tegendraads, hehehe we doen die deuren van de bus TOCH niet open”. Na enkele minuten van gestamp en geklop op de aangdampte ramen, werd het duidelijk dat de nazis van China Southern ons nog liever zouden willen vergassen.De hoogste vorm van alert werd uitgeroepen. Een Chinese held, greep de hamer van de security exit, brak het glas, zwaaide de hendel en opende de deuren. Het PFFFFFFF van de opgengaande deur, werd nog vier keer gevolgd door alle anderen die de andere security deuren openden. Alle mensen stroomden naar buiten op de tarmac. De staf van China Southern wist niet wat er gebeurde. De onverschillige steward werd onmiddellijk besprongen door enkele mensen van de bus. De andere 100 passagiers stonden het spektakel met veel genoegen te aanschouwen. Dit was een revolutie!!! Een revolutie van 120 kleine bezweten sprot tegen de arrogantie van de staff van China Southern Airlines!!! De adrenaline stroomde door mijn aderen. Hmmmm, de revolutie…. Eindelijk. Eindelijk was ook in China de maat eens vol. Eindelijk had de klant het voor het zeggen. Moe maar voldaan ging iedereen het vliegtuig op. Eenmaal gezeten, besloot ik dat ik dit artikel zou schrijven… een ode aan de overwinning van de passagiers van CZ3177. Rond 21.00 uur was iedereen gezeten in het vliegtuig. Er werd nog hartelijk nagepraat over het succes van de overwinning en de revolutie. Iedereen bekloeg zich luidop over China Southern Airines en bestempelde hun service als een groot schandaal. De staff van China Southern durfden duidelijk hun gezicht niet meer te tonen in het vliegtuig en stonden in een klein groepje bij de cockpit. Om 21.30 ging het vliegtuig nog altijd niet de lucht in. Het groepje sterwards stond nog altijd te konkelfoezen. Het werd me enigszins duidelijk dat er nog een vervolg zou komen aan de revolutie. Waarom zou deze overwinning toegelaten worden? En ja hoor, door het raam zag ik zwarte buicks van de politie aanrijden en bij het vliegtuig parkeren. Enkele minuten later verscheen er een man in het gangpad van het vliegtuig. Een stewardess maakte een aankondiging in het Chinees: Omwille van de opstand van een van de bussen die naar het vliegtuig reed, hebben we vertraging. De man die u in het gangpad ziet, is de chauffeur van de bus. In zijn hand heeft hij een rood hamertje van de security exits van de bus. Na het controleren van de bus, blijkt dat er een hamertje ontbreekt. Daarom heeft China Southern beslist dat deze vlucht niet zal opstijgen vooraleer het rode hamertje is teruggevonden. Hij of zij die het hamertje in zijn tas heeft, wordt vriendelijk verzocht het terug te geven aan de buschauffeur. Het ganse vliegtuig riep groot protest uit. Sommigen begonnen te schaterlachen en anderen begonnen de staff van China Southern vloekwoorden toe te roepen. De afgematte busschauffeur begon aan zijn wandeling door het vliegtuig op zoek naar zijn hamertje. Het was net alsof hij de laatste mijl voor de doodstraf moest lopen. De arme man werd uitgefloten en uitgelachen. Na een vruchteloze wandeling door het gangpad, was er stilte. De buschauffeur verdween en de staff van China Southern bleef onzichtbaar. Na opnieuw een half uur zonder beweging, besloten de passagiers opnieuw dat het genoeg was geweest. Het hele vliegtuig begon de onzichtbare stewardess te roepen en drukten op het belletje. “Ping “ was het geluid. Je kon verschillende keren op je belletje drukken. 150 mensen besloten daarom herhaaldelijk op het belletje te drukken. PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING PING Toen de China staff niet wist waarom ze een ping concert hoorden, besloten ze een kijkje te nemen. Alle lichtjes brandden. Een van de zuurpruimstewardessen, nog zuurder dan ooit, deed een wandeling door het vliegtuig om alle lampjes uit te doen. Ze deed al geen moeite meer om te vragen wat er aan de hand was, want achter haar rug gingen de lichtjes weer aan die ze net had uitgedaan. Waarschijnlijk stonden de tranen haar bijna in de ogen, maar China wil nu eenmaal dat vrouwen zich in zulke omstandigheden sterk houden. Plotseling liep er een passagier naar voren en trok een van de CZ staf naar achteren. Blijkbaar was een van de passagiers hartpatient. Twee verplegers werden verzocht aan boord te komen. Opnieuw kwam er een melding door de microfoon, enkel in het Chinees - niet in het Engels: Omwille van het feit dat de hamer van de bus ontbreekt, is deze vlucht niet meer veilig. China Southern verzoekt alle passagiers het vliegtuig met alle handbagage te verlaten, een nieuwe boardingkaart te halen en een nieuwe security check te doen. De passagiers werden razend en riepen “women xuyao yige daibiao!” We moeten een vertegenwoordiger kiezen!! Bij gebrek aan een unanieme keuze voor een vertegenwoordiger, verliet iedereen rond kwart over tien het vliegtuig. Iedereen was moe, had dorst en honger. De staf van China Southern – nu versterkt van politie – keek trots toe hoe de 120 stoute contra-revolutionairen afgemat met alle begage het vliegtuig weer verlieten. Zonder enige begeleiding van China Southern begon iedereen door de vlieghaven te dolen op zoek naar ‘een nieuwe boarding kaart’. Eenmaal terug naar af, en toegekomen in de departure hall, stond er een meisje met blanco boarding kaarten. Iedereen met wallen en een zweetgeur werd geidentificeerd als zijnde van de beruchte CZ3177 en had recht op de kaart. Er stond niets op. Door middel van de blanco kaart gingen we als blanco contra-revolutionairen door de security check en werden we allemaal zeer nauw afgetast voor het vermiste hamertje. Niet wetende naar welke gate we daarna moesten, slofte iedereen vermoeid en verslagen van een verloren revolutie opnieuw naar de kelder. Het was net alsof we allemaal wisten dat revoluties nu eenmaal niet plaatsvinden en iedereen gedoemd is terug te keren naar het zwarte gat van stilzwijgen. Opnieuw strandden we in het keldergat... niet wetende hoelang we daar opnieuw zouden blijven... Plotseling zag ik een wit gezicht tussen de troep. Ik was blijkbaar niet de enige buitenlander. De omstandigheden zorgende er gewoon voor dat we naar elkaar toe wandelden en een praatje begonnen. De Amerikaan zag het niet rooskleurig. - China Southern gaat ons niet meer willen laten vliegen. Niet allemaal tesamen tenminste. We zijn een te hechte groep geworden, met of zonder hamer. - En wat als er straks een bus ons komt ophalen en bij het vliegtuig blijkt dat er opnieuw een harmertje ontbreekt, antwoordde ik. Tja, ongeacht de afloop van dit verhaal... alle airportbussen zullen in de toekomst wel hamerloos zijn. Rond kwart voor elf werden we wonder boven wonder opnieuw naar het vliegtuig gebracht. Na een twintig tal minuten was iedereen weer geinstalleerd, maar opnieuw was er geen staff te zien. Iedereen was zo hongerig zodat bij het uitblijven van eten een dappere heldin naar de keuken achterin het vlliegtuig ging, enkele plateaus haalde en aan de passagiers begon uit te delen. De nieuwe stewardess werd onthaald met groot applaus. Na een kwartier wachten, kwam er een aankondiging: We verzoeken u om geduld, we wachten op de laatste passagier, Mr. XXXX. Mr. XXXX werd met naam en toenaam genoemd en bleek 1 van onze helden te zijn. Vol spanning en stilte wachtten alle passagiers in de hoop dat de held weer aan boord zou komen. En ja hoor, na enkele minuten verscheen hij in het gangpad. Een tijdje later kwam het groene licht voor het opstijgen. In het Chinees excuseerde China Southern zich voor het slechte weer en de onverwachte veiligheidscontroles. In het Engels daarentegen kwam uiteindelijk de volgende boodschap: We thank you for flying China Southern Airlines. We apologize for bad weather, please remain seated. We wish you a pleasant journey. Enkele minuten later ging CZ3177 met 150 verslagen contra-revolutionairen en een hartpatient de turbulentie in. Om half een 's nachts kwamen we in BJ airport toe, waar de hartpatient in urgentie door een ambulance werd weggevoerd. Alle andere contra-revolutionairen verdwenen weer in de stilzwijgende massa.
© 2006, LIN |
