CHINA HOEST
Peking, 1 mei 2003

Het is net een groot gemaskerd bal bestaande uit miljoenen Chinese figuranten en enkele internationale hoofdrolspelers.

De werkeenheid voor de productie van maskers heeft zelfs in de topjaren van de ‘Grote Sprong Voorwaarts’ nooit een gelijkaardig succes gekend. Eén masker is niet genoeg, liever twee of drie, van 36 lagen elk. Wanneer principes na enkele dagen niet meer haalbaar zijn, mensen met een hitte van dertig graden in hun eigen monddoek stikken, en flaporen krijgen van de spannende rekkers, bengelt het ding nog maar nonchalant aan één oor terwijl een sigaret weer in één van de mondhoeken steekt. Preventie tegen SARS is de hoofdzaak: of sigarettenrook het virus doodt, is nog niet bewezen, maar alcohol wél. Knoflook blijkt het beste anti-toxerend middel, alsof we nog niet wisten dat 80 procent van het biologisch en chemisch wapenarsenaal van China uit knoflook bestond! 

De Chinese laobaixing (= de gewone volksmensen) zijn diep ontgoocheld in hun grote liefde die nog maar eens een verhaaltje voorloog. Ze staan rustig in groepjes de publieke kranten aan de ophangborden te lezen. Op iedere pagina opent zich de gebruikelijke trukendoos van de Chinese leiders: een goed verdovende hoestsiroop om chaos te vermijden, met het allereerste (officiële) ontslag van een minister in de partijgeschiedenis als pijnstiller.

Internationale vrienden dachten er anders over. Het niet-noodzakelijk en nutteloos personeel van diverse missies en bedrijven zag hier mooi de kans om terug naar huis te vliegen en tien dagen aan het strand of in de bergen in quarantaine te gaan. Blijkbaar hadden sommigen zich vergist en dachten zij dat “negatief reisadvies voor niet-essentiële verplaatsingen” gelijk stond aan je-biezen-pakken-op-kosten-van-de-belastingbetaler-naar-zon-zand-zee-en-bergen. Als alles betaald wordt, is dat waarschijnlijk geen probleem, maar wat moet je in een land als China waar zelfs de bankbiljetten systematisch in quarantaine gaan?

Ook al kunnen enkele bedenkelijke vragen gesteld worden over de perceptie van de Chinese overheid en SARS, moet eerlijk toegeven worden dat competentie en inzet niet ontbreken. Overal in brochures staat te lezen: ‘Sars is curable!’ Funky omroepers van Chinese radiozenders zeggen overtuigend op een moderne beat: “Call the Beijing SARS-hotline”!! … Alsof daar iets te winnen valt. Niets gaat boven een goede mix van Chinese kruiden, wortels, poeders en Westerse pillen. De verkoop van Banlangen (= Chinees geneesmiddel op basis van kruiden) staat bijna genoteerd op de beurs van Shanghai, het goedkope ‘84-bleekwater’ steeg bijna 25 maal in prijs. Azijn, met zijn gelijkaardige werking als knoflook, is onbetaalbaar.

Slogans, daar ontbreekt het niet aan. De vier-principes van de ziekte zijn: ‘tijdig ontdekken, tijdig diagnose stellen, tijdig isoleren en tijdig behandelen!” Tijdige isolatie werd mogelijk gemaakt door de constructie van een honingraat van honderden cellen met de naam ‘ziekenhuis’. Noodzakelijk? Het Beijing Hotel kent slechts een bezettingsgraad van negen procent. Hopelijk zijn er genoeg bedden voor de duizenden wachtenden, want de cijfers stijgen elke dag met 100 tot 200 patiënten en niemand durft te schatten welk getal de prognoses zal afronden.

Als China hoest, heeft de internationale gemeenschap duidelijk reden om zich hierover zorgen te maken. China is rijker geworden, maar daarom niet gezonder. Het politiek en socio-economisch klimaat blijken niet alleen een broeihaard voor SARS, maar ook voor ziektes als hepatitis en HIV.

Je zou het er benauwd van krijgen, daarom is goede verluchting belangrijk! Je kan nu niet alleen SARS krijgen door in aanraking te komen met liftknopjes en plakkerige lussen in metrotreinen, de vier open raampjes van de taxi’s geven je er nog een gratis bronchitis bovenop.

Depressie en angst zijn af te raden. Haha,… is er al iets anders bereikt misschien? Angst regeert in deze stad! Het gerucht is koning. De straten zijn leeg, kinderen gaan niet meer naar school, 300.000 mensen hebben Beijing verlaten, de Verboden Stad blijft onbezocht, Chinese restaurants gaan failliet, buiken van boeddha’s worden niet aangeraakt, niemand geeft nog handen, shopping-centra ruiken naar ziekenhuis en toiletten zijn een gaskamer van chloor. Geen enkele vrouw durft nog in een vlieghaven te ovuleren uit angst de thermometer te doen stijgen en ontvoerd te worden naar een claustrofobisch isolatiekamp.

China hoest en moet in quarantaine. Vanuit medisch standpunt: JA! Maar sommige maatregelen zijn nutteloos.

Tijdelijke terugval van de economie is reeds een feit. Een doemscenario, daar durft niemand aan denken. Beurzen worden afgelast, het toerisme blijft uit, vliegtuigen vliegen niet meer. De ene zijn dood is de andere zijn brood. En als China de broodjes niet verkoopt, dan zal een ander het maar al te graag doen.

Met de vinger wijzen, dat doen we graag. Waar is de schuldige op deze aardkloot?

Wat is het toch fantastisch om gemaskerd op een bal naar een ander te wijzen! Het Westen wijst naar China, China wijst naar Guangdong, Guangdong wijst naar de markt, en de markt wijst naar het varken. En het varken wijst niet meer.

Daar houdt het verhaal gewoon mee op.

© 2003, LIN